allerlei geluiden

Eindelijk mijn belastingaangifte verzorgd. Mijn eigen financieel jaar loopt altijd van maart tot eind februari en ik tracht het einde daarvan elk jaar te laten samenvallen met het invullen van die aangifte. En dat is me dus vandaag gelukt. Meteen ook het begin van iets meer vrije tijd. Het wielerseizoen kan beginnen ! Met af en toe een heuse daguitstap. Fit genoeg !

Maar meest nog kijk ik uit naar morgen, op naar enkele dagen Gerdaland. Voor de eerste nacht heb ik stemmig, tenminste dat hoop ik toch, B&B uitgezocht. En ja, misschien lukt het me om haar even te zien bij 't ontbijt. Of juister : lukt het haar om mij te zien. Misschien moest ik dat maar vaker doen.

photograph (ringo starr)

lentegeluiden

Toegegeven, één zwaluw maakt de lente niet. Maar eergisteren heb ik er eentje gezien bij de boerderijen in het westland. Fotograferen was niet mogelijk. Die beestjes zijn namelijk veel sneller dan ik. Maar er zijn nog andere tekenen dat de lente eraan komt. Zo heeft Jay nog eens van zich laten horen. Ook zijn winterslaap beëindigd. Vandaag weer gefietst. En een witte eend met een kuif gezien. Even gegoogled of die nog een speciale soortnaam heeft, maar niets gevonden. Vriend in nood, Wiki, gaf ook niet meteen een oplossing. Een van de komende dagen toch maar eens een boek raadplegen in de bieb.

Daarnet heeft die andere rare vogel, Gerda, nog enkele berichtjes gepost. Volgende week zie ik haar misschien weer. Dàn zal de lente pas goed beginnen !

bloggeluiden

Ik moet een misverstand uit de wereld helpen ! Gerda lijkt boos op mij te zijn omwille van een van mijn eerdere berichten. Er stond te lezen dat ze ziek was en dat ik dat niet helemaal geloofde en zo. Nu is boos en roept ze verontwaardigd of ik denk dat ze comedie speelt ! Nee, natuurlijk denk ik dat niet. Ik merk ook wel dat ik me onvolledig uitgedrukt heb. Hoe zat het dan wel ?

Die bewuste avond had ze laten weten ziek te zijn : verkoudheid, griep en zo. En dat ze daarom hees klonk. Het is juist dat verband tussen die heesheid en griep dat ik niet helemaal geloofde. Dat ze ziek was, tuurlijk geloof ik dat. Maar, misschien klink ik nu koel : volgens mij word je eerder hees van veel te luid en te lang te roepen. Dat bedoelde ik dus !

Na het berichtje heeft ze niks meer gepost. Geen welterusten, geen kus. Dat deed pijn.

Nog iets wat ik vergat bij een eerder bericht. Na ons vorig afspraakje liep ik in de stad waar ze werkt, door een straat waar ik in mijn jonge jaren ook vaak toefde. Toen voelde het aan als dat die buurt ooit mijn thuis zou worden. En ik kende er al de tweedehands LP-winkels, want die had je toen nog. En alle kroegen - op één na, zijn die ook allemaal verdwenen - en de milieuvereniging waar ik ooit wou voor gaan werken. Maar het pakte allemaal anders uit. Ik vraag me af hoe het zou gelopen zijn als, als en als.

Ondertussen thuisgekomen begon ik mijn ouwe tapes te inventariseren. Hopen cassettebandjes uit mijn jeugd. Op mijn leeftijd - last van een midlifedipje ? - hoor je die dingen te herondekken. En yeps, ik ben aan het digitaliseren geslagen. In een doos, tussen de honderden andere cassettebandjes, vond ik zelfs nog een tape die Gerda's man, voor mij opgenomen had.

Midlifecrisis ? Neuh. Maar je stelt je wel de vraag of je nu de man bent die je als puber wou worden ? Ben ik trouw aan mezelf gebleven ? Zou ik toen alles anders doen, als ik geweten had... ?

Het is nog de hele dag complimentendag. Gerda is de pittigste vrouw die ik ken !

photograph (ringo starr)

the union (leon russell)

De vrieskou is nu al een week het land uit. Op 3 dagen snotteren na, heb ik er weinig hinder van ondervonden. Dus wel gaan hardlopen. Fietsen niet : daarvoor was het net iets te koud en te glad. Omdat sommige delen van de duinen afgesloten zijn, heb ik sinds kort ook een nieuw hardloopparcours. Vlakker, maar iets langer. Ruim 11km schat ik zo in. Vorige week heb ik er zelfs twee keer een vosje gespot. Een ervan was een jong vosje dat ik bijna kon aanraken, zo dicht. Moet je natuurlijk nooit doen, maar toch.

Ondertussen weer even naar Gerdaland geweest. Afgesproken op een weinig romantisch plekje, maar het kon even niet anders. Na een half uurtje koukleumen - op zo'n afspraak ben ik meestal veuls te vroeg - kwam ze opdagen. Toen ze me zag stak ze meteen de straat over. Naar de verkeerde kant natuurlijk, om mij te ontwijken. Om dan met spottende oogjes te kijken hoe ik naar haar toekwam. Even later genieten we van een kopje chocolademelk en koffie op een terrasje. Ik stop haar een foto toe van een jongetje met een page-kopje met flinterdun haar. Glimlach. Het is maar een uurtje, een zeldzaam moment van samenzijn. Zo voorbij ook. Haar aanraken mag niet. Hoewel geen collega's in velden of wegen te bespeuren zijn. Dan toch een snelle zoen op haar hoofd. En even later kijk ik haar na als ze over de brug naar haar werk loopt. Met gehaaste tred en zonder omkijken.

Daarna loop ik de stad in. Geniet van een zorgeloze middag. Wat eten, boekhandel in, tweedehands platenzaak. Nog een biografie over Serge Gainsbourg gekocht. Ik loop voorbij een schouwburg waar een levensgrote afiche van Leon Russell hangt. Zou daar wel met haar bij willen zijn. Dan de trein naar huis. In het coupé zit een een Frans koppeltje en hun zoontje van een jaar 8. Het kereltje heeft een "frou-frou"-kapsel en flinterdun. Naast hem en tegenover mij dus, zit een meisje van zo'n jaar 20. Het jongetje praat er lustig op los, deelt snoepjes uit en wordt uiteindelijk zo moe dat hij zijn hoofdje te rusten legt op de borst van het meisje. Ze lacht even naar me. Ja, jongetjes met fijn haar, kan je beter niet vertrouwen, wil ik nog zeggen. Maar ik zwijg...

carnavalsgeluiden

Skeeleren in Vlissingen, onderwaterfotografie voor de Zeeuwse kust en karnaval in Sas-van-Gent. Allemaal te bewonderen op Omroep Zeeland. Dat de plaatselijke karnavalisten houten Klazen zijn, daar kan ik mee leven. Ik vind het wel grappig. Toch kijk ik om de haverklap naar het online-platformpje, onze notepad, waarop we van tijd tot tijd berichtjes uitwisselen. Weer niks, en dus herlees ik nog enkele van haar laatste berichtjes. "Dat F. nochtans veel te vertellen heeft," schrijft ze. En dat als ze eindelijk alleen is "alle onheil dan opgelost lijkt". Ik tracht me er wat bij voor te stellen. Moeilijk, hoewel mijn empatisch vermogen groot is. Ik voel ook wel dat ze me sommige verzwijgt. Dat mag. Maar me alles vertellen mag natuurlijk ook. In de voorbije vijf jaar is er nog maar één moment geweest waar ik spijt over heb. Dat ik er niet voor haar was toen ze op het strand in Cadzand zat. Ik had domweg niet door dat het voor haar dringend en belangrijk was. Ja, daar heb ik spijt over. Ondertussen heeft Omroep Zeeland het over de boerenmaaltijd aan de vooravond van karnaval.